# Dlaczego BepiColombo potrzebowała ośmiu lat, by wejść na orbitę Merkurego

https://jsonscraper.com/pl/blog/dlaczego-bepicolombo-leciala-merkurego-osiem-lat

Author: Michael Johnson

Published: 2026-11-22T07:40:45+00:00

Updated: 2026-11-22T07:40:45+00:00

21 listopada 2026 roku zespół sond wykonał manewr przechwycenia przez Merkurego po dziewięciu przelotach grawitacyjnych. Potwierdzenie wejścia na orbitę dotarło na Ziemię 22 listopada.

Aby dotrzeć do Merkurego, nie wystarczy skierować tam sondy kosmicznej: w miarę zbliżania się do Słońca jego grawitacja rozpędza statek, więc u celu trzeba go wyhamować. 21 listopada 2026 roku zespół BepiColombo wykonał manewr przechwycenia przez planetę po ośmiu latach podróży; potwierdzenie, że sondy znalazły się na orbicie, dotarło na Ziemię 22 listopada. Misja Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) i Japońskiej Agencji Badań Kosmicznych (JAXA) dotarła do planety nie jako pojedynczy satelita, lecz jako zespół dwóch sond naukowych. [Associated Press poinformowała o potwierdzeniu wejścia na orbitę](https://apnews.com/article/mercury-bepicolombo-space-planet-esa-0c80bbf2039ed4f6ee4a34426b3594a0) po tym, jak kontrolerzy otrzymali dane z odległości około 152 milionów kilometrów od Ziemi.



![Artykuł: Dlaczego BepiColombo potrzebowała ośmiu lat, by wejść na orbitę Merkurego
Podsumowanie: BepiColombo dotarła na początkową orbitę Merkurego po ośmioletnim locie: manewr odbył się 21 listopada 2026 roku, a potwierdzenie nadeszło 22 listopada. Wyjaśniamy, dlaczego podróż na najbliższą Słońcu planetę trwała tak długo i co czeka misję.
Rola obrazu: okładka — główna idea
Sekcja: 
Temat wizualny: Kinowa ilustracja redakcyjna przedstawiająca zespół sond ESA–JAXA BepiColombo wykonujący manewr na orbicie Merkurego](https://jsonscraper.com/assets/uploads/journal/2026/11/891bba1c803b1fce60af7eb243ff6c70.png.hero.webp)

BepiColombo hamuje przy Merkurym© jsonscraper · wygenerowano przez AI

 

## Dlaczego nie można po prostu polecieć na najbliższą planetę?

 

Merkury jest najbliższą Słońcu planetą, ale sama bliskość nie ułatwia podróży. Sonda spadająca w kierunku Słońca nabiera prędkości pod wpływem jego silnej grawitacji. Aby pozostać przy Merkurym, zamiast przelecieć obok niego, statek musi w odpowiednim momencie wytracić prędkość i wejść na orbitę wokół planety.

 

Problem rozwiązuje się stopniowo. BepiColombo wykonała przeloty obok Ziemi, Wenus i samego Merkurego, za każdym razem zmieniając trajektorię i energię ruchu. Według ESA sonda odbyła w trakcie podróży dziewięć przelotów obok planet: jeden obok Ziemi, dwa obok Wenus i sześć obok Merkurego. Takie spotkania pozwalają zmieniać kierunek lotu sondy za pomocą grawitacji i korygować jej trasę. [ESA wyjaśnia złożoność trasy na Merkurego](https://www.esa.int/Science_Exploration/Space_Science/BepiColombo/Why_does_it_take_so_long_to_get_to_Mercury) oddziaływaniem grawitacyjnym Słońca i koniecznością precyzyjnego dopasowania prędkości statku do ruchu planety.

 

Długa trasa to rozwiązanie inżynieryjne. Każdy przelot obok planety wymaga dokładnych obliczeń: sonda musi dotrzeć do celu we właściwym czasie i przelecieć w odpowiedniej odległości. 3 września 2026 roku od zespołu odłączył się moduł napędowy MTM, który zapewniał napęd podczas podróży. Następnie europejski orbiter MPO przejął kontrolę nad końcowym zbliżeniem, w tym nad pozostałą japońską sondą Mio, która nadal jest z nim połączona.

 

## Co wydarzyło się 21 listopada

 

W dniu przybycia silniki MPO wyhamowały zespół sond, aby wprowadzić go na orbitę Merkurego. ESA opisuje początkową orbitę jako wydłużoną — na wysokości od około 590 do 11 640 kilometrów nad planetą. MPO i japońska sonda Mio nadal lecą razem, a Mio jest osłonięta ekranem przeciwsłonecznym. [Animacja ESA przedstawia manewr hamowania i początkową orbitę](https://www.esa.int/media/about-us/directorates/science/bepicolombo-entering-orbit-around-mercury); następnego dnia AP poinformowała o potwierdzeniu przechwycenia.

 

Wejście na orbitę planety to etap przybycia, a nie koniec dostosowywania orbit. MPO i Mio mają się rozdzielić 9–10 grudnia 2026 roku. Następnie MPO będzie kontynuować manewry, aby wejść na własną orbitę naukową; według planu ESA operacje naukowe obu sond rozpoczną się w kwietniu 2027 roku. [Plan etapów przybycia ESA](https://www.esa.int/articles/about-us/directorates/science/bepicolombo/latest-updates-bepicolombo-s-arrival-at-mercury) podaje daty rozdzielenia sond i rozpoczęcia fazy naukowej.

 

## Po co są dwie sondy

 

Dwie sondy mają różne zadania i będą badać Merkurego z różnych orbit. MPO, sonda ESA, została zaprojektowana do badania powierzchni, budowy wewnętrznej i składu planety. Mio, skonstruowana przez JAXA, skupi się na magnetosferze — obszarze wokół Merkurego, w którym oddziałują jego pole magnetyczne i wiatr słoneczny. Pomiary wykonywane osobno pozwolą badać procesy zachodzące na powierzchni oraz w przestrzeni kosmicznej otaczającej planetę.

 

Powierzchnia i magnetyczne otoczenie Merkurego są słabiej poznane niż w przypadku Ziemi czy Marsa. [ESA wymienia pytania, na które ma odpowiedzieć misja](https://www.esa.int/missions/about-us/directorates/science/bepicolombo/bepicolombo), dotyczące pola magnetycznego planety, jej struktury wewnętrznej oraz lodu w kraterach polarnych. Obserwacje rozpoczną się po dostosowaniu orbit i przejściu sond do pracy naukowej.

 

Podróż BepiColombo trwała osiem lat, ponieważ o locie na Merkurego nie decyduje odległość w linii prostej, lecz konieczność dotarcia do szybko poruszającej się planety z odpowiednią prędkością. Manewr przechwycenia 21 listopada i jego potwierdzenie 22 listopada zakończyły etap podróży; rozdzielenie sond i przygotowania do pomiarów naukowych są nadal przed nimi.
