Aby sprawdzić, czy podejrzenie awarii pokrywa się z obserwacjami w konkretnym regionie, pobierz status usługi i historię za wybrany okres. Porównaj region i znaczniki czasu z logami aplikacji. Wynik odpowiada na konkretne pytanie: czy w zapisanych danych odnotowano sygnał regionalny i jak świeży jest powiązany wpis.
Specyfikacja UptimeScout opisuje oddzielne metody statusu i historii. W odpowiedzi statusu pole najwyższego poziomu `status` informuje o wyniku żądania API; sygnał usługi znajduje się w `service.status`. Historia zawiera zagregowane przedziały czasu, rozdzielczość i liczbę próbek. To przydatne dane do wstępnej diagnostyki i jako załącznik do raportu o incydencie.
1. Przygotuj usługę, region i licencję
W poniższym przykładzie użyto identyfikatora usługi `github` i regionu `US`. Do własnego sprawdzenia wybierz prawidłowy ID z katalogu UptimeScout oraz kod regionu, w którym wystąpił problem. Zestaw dostępnych regionów może się różnić w zależności od usługi; przed interpretacją sprawdź w odpowiedzi pole `available_regions`.

Zainstaluj Python 3.10+ i SDK zgodnie z instrukcją projektu. Umieść klucz w zmiennej środowiskowej `UPTIMESCOUT_LICENSE_KEY` i nie wpisuj go do kodu ani logów. Przykład wykonuje dwa zapytania za pomocą udokumentowanego klienta, przechowuje surowe odpowiedzi JSON w pamięci i wyświetla je do sprawdzenia. To przykład integracji, a nie raport z testu wykonanego tutaj.
import json
import os
from uptimescout import Client, UptimeScoutError
client = Client(os.environ["UPTIMESCOUT_LICENSE_KEY"], timeout=30)
try:
status_data = client.status("github", region="US", lang="ru")
history_data = client.history("github", region="US", hours=24, lang="ru")
except UptimeScoutError as error:
raise SystemExit(f"API request failed: HTTP {error.status}")
print(json.dumps(
{"status": status_data, "history": history_data},
ensure_ascii=False,
indent=2,
))
Oficjalne Python SDK UptimeScout dokumentuje klienta, metody `status` i `history`, a także obsługiwane w tle uwierzytelnianie Bearer. Instalację i wersje sprawdź w aktualnych instrukcjach repozytorium; pokazany fragment zakłada, że SDK jest już zainstalowane.
2. Upewnij się, że odczytujesz sygnał, a nie status żądania
W odpowiedzi sprawdź pola `service.status`, `service.observed_at`, `service.stale` oraz region odpowiedzi. Pole najwyższego poziomu `status` odnosi się do powodzenia żądania API, a nie dostępności samej usługi. Zapisz także czas żądania, ID usługi i parametry regionu, aby było jasne, którego wpisu dotyczą wnioski.
Jeśli obserwacja jest oznaczona jako aktualna, a `service.status` wskazuje na degradację lub awarię, odnotuj to jako sygnał regionalny i porównaj z własnymi logami, błędami połączeń oraz testami aplikacji. Pole `stale` wskazuje, czy zapisana obserwacja przekroczyła ustalone okno aktualności. Jeśli ma wartość `true` albo brakuje wymaganego pola, na podstawie tej odpowiedzi oznacz bieżącą dostępność jako nieznaną; nie wyciągaj wniosków o obecnym stanie z nieaktualnego lub niepełnego wpisu.
UptimeScout opisuje dane jako zapisane sygnały regionalne: są wskazówką diagnostyczną, a nie bezpośrednim pomiarem czasu dostępności ani potwierdzeniem globalnej awarii. Dlatego formułuj wnioski precyzyjnie: „dla regionu znaleziono sygnał określonego rodzaju, zapisany o wskazanym czasie”. Porównanie z własnymi testami pokaże, czy ten zewnętrzny sygnał jest zgodny z doświadczeniami użytkowników aplikacji.
3. Porównaj historię i rozdzielczość przedziałów
Metoda historii zwraca zagregowane przedziały czasu. W odpowiedzi sprawdź `resolution_seconds`, `samples`, `counts` i `effective_start`; zachowaj też rzeczywiste granice przedziałów. Dokumentacja opisuje wyrównanie względem UTC: przedziały trzyminutowe dla okien krótszych niż godzina, pięciominutowe — do trzech godzin, godzinne — do doby, a dobowe — dla dłuższych okien. Starsze zapisane agregaty mogą zachowywać grubszą deklarowaną rozdzielczość.

Dlatego wybieraj okno odpowiednie do pytania. W przypadku krótkiego incydentu użyj pasującego krótkiego zakresu i podaj rozdzielczość obok wyniku. Dla długiego okresu zaznacz, że historia może być agregowana według dni: dobowy punkt nie pozwala odtworzyć zmian minuta po minucie.
Brakujące przedziały oznaczają nieznane dane, a nie dowód prawidłowego działania. Zachowuj liczbę próbek i granice przedziałów obok zagregowanych wartości. Dzięki temu można ocenić, jak pełny jest zakres historii dla badanego okresu i na jakich danych oparto wniosek.
4. Przygotuj możliwy do zweryfikowania zapis incydentu
Do raportu wystarczy zachować surowe odpowiedzi i znormalizowane pola: usługę, region, czas żądania, `service.status`, `observed_at`, `stale`, wybrane okno historii, `resolution_seconds`, liczbę próbek i `effective_start`. Brakującą wartość pozostaw jako brakującą: zero i brak danych mają różne znaczenie.
Następnie porównaj te informacje z wewnętrznymi testami z tego samego okresu: kodami odpowiedzi, błędami połączeń, regionem hostingu i znacznikami czasu. Jeśli dane się różnią, zachowaj obie strony. Obserwacja regionalna UptimeScout i test konkretnego endpointu opisują różne punkty obserwacji, więc sama rozbieżność wymaga sprawdzenia — nie wyboru wygodniejszej odpowiedzi.
W razie błędu API kieruj się kodem HTTP: specyfikacja wymienia nieprawidłowe parametry, brak licencji, nieważną licencję, przekroczenie limitu oraz tymczasową niedostępność. Usuń odpowiednią przyczynę. Błąd żądania nie jest statusem sprawdzanej usługi.
Co przekazać osobie pełniącej dyżur
W krótkim podsumowaniu podaj usługę, region, czas obserwacji, aktualność wpisu i rozdzielczość historii. Osobno oznacz przedziały bez danych jako nieznane i dołącz wewnętrzne logi z tego samego okresu. Dzięki temu zespół otrzyma możliwy do zweryfikowania sygnał regionalny, bez mylenia stanu żądania API, obserwacji UptimeScout i własnych pomiarów aplikacji.